Wanneer oktober voorbij is en de herfst echt begonnen, is het tijd om terug te kijken. Onze gedachten gaan uit naar de dingen die zijn gebeurd in het afgelopen jaar, in het bijzonder naar de mensen van wie we afscheid namen. Dat is altijd ambivalent.
Er is sprake van verdriet, gemis en eenzaamheid, maar ook ruimte voor dankbaarheid om wat wie gemist wordt heeft betekend.
Er kan ook boosheid zijn, het gevoel tekort gedaan te zijn, dingen, die onaf zijn gebleven. Dat kan onvoldaanheid of schuldgevoelens met zich meebrengen. Iets wat ook geldt als het tegenovergestelde het geval is: het gevoel dat je zelf tekortgeschoten bent of in gebreke bent gebleven. Zo worden we oog in oog met het levenseinde geconfronteerd met de onvolkomenheden van het bestaan.
Er bestaat, bij al het goede dat het leven brengt, ook een tekort. Daar schenken we aandacht aan in deze bijeenkomst en gaan bij onszelf na waar de muziek ons brengt. Misschien geeft het zingen ons iets in handen, wat ons steeds ontglipt, ontstaat er ruimte voor acceptatie: de ervaring dat het goed is geweest, zoals het is. Misschien raken we vervuld van liefde en lukt het om in zachtheid tot een nieuwe verbinding te komen.
Laten we ook verder kijken dan wat er in ons persoonlijk leven gebeurt. Er is zoveel lijden en onrecht in de wereld om ons heen. Dat brengt gevoelens van machteloosheid met zich mee, het gevoel niet genoeg te doen. Met recht voelen we daar een verantwoordelijkheid, maar niet zo dat die ons verlamt.
Laat het zingen ons eraan herinneren dat vrede mogelijk is. Dat wensen we ieder mens toe. Het is een mensenrecht.
Geef een reactie